சற்றே நீண்ட சிறுகதை – 2

கைத்தலம் பற்றக் கனாக் கண்டேன்

 

 

 

Advertisements

சற்றே நீண்ட சிறுகதை -1

 

மணமகளே மணமகளே வா வா
பார்ட் 1

“வாம்மா வா”, என்று வரவேற்ற ஜானகி பாட்டியை மைத்ரேயி கொஞ்சம் படபடப்போடு தான் பார்த்தாள். லேசாக சிரிக்க முயன்றவள் பயத்தில் பல் ஆடுவது யாருக்காவது தெரிந்துவிடுமோ என்ற எண்ணத்தில் உடனே உதட்டை மூடி புன்முறுவலோடு நிறுத்தி கொண்டாள்.

பக்கத்தில் இரண்டடி தள்ளி வந்து கொண்டிருந்த அம்மா அப்பா மற்றும் அண்ணன்கள் எல்லோரும் அதே படபடப்புடனும் அதை காட்டாத கவனத்துடனும் வருவது புரிந்தது. உற்று நோக்காத வண்ணம் லேசாக தலை நிமிர்த்தி பார்த்தவள், எதிரே கணவனாக வரப்போகிற கிரியை கண்டாள்.

இவள் பார்ப்பதை கவனித்த கிரியும் ஒரு வரவேற்பு ப்புன்னகை கொடுத்துவிட்டு இவள் அப்பா அண்ணன்களிடம் பார்வையை திருப்பிவிட்டான். மாமியார் வாஞ்சையாக புன்னகை புரிந்து “வாம்மா” என்று விட்டு அதற்கு மேல் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் நிறுத்திவிட்டார்.

தெரிந்திருந்தாலும் அவரால் பேசியிருக்க முடியாது. ஏனென்றால் பாட்டி கனஜோராக கம்பீர குரலில் ” எப்போடா வரபோறேள்னு வாசல்லையே காத்திருந்தான் எங்க கிரி” என்று பேரனை போட்டு கொடுக்க அதுவரை அரைகுறையாகவாவது புன்முறுவலோடு வளைய வந்து கொண்டிருந்த கிரி கடுப்பானான்.

சத்தமில்லாமல் அம்மா பக்கத்தில் வந்து “ஏம்மா, இப்போ யாராவது பாட்டியை கேட்டாளா? நான் வாசலிலேயே காத்திருந்தேனா என்ன என்று? இந்த பாட்டியா எதுக்கு இப்படி தேவை இல்லாம சொல்லறா” என்று பல்லை கடிக்க…….

“கிரி கொஞ்சம் சும்மாயிரு, பாட்டிய பற்றி உனக்கு தெரியாதா? பட படன்னு பேசுவாரே தவிர மனசில கல்மிஷம் கிடையாது. யாரை பற்றியும் குறை சொல்லமாட்டார். மைத்தி, உள்ளே வந்த போது டென்ஷனா இருந்த மாதிரி இருந்தாள். இப்படி சொன்னால் அவளுக்கு கொஞ்சம் பயம் குறையுமே என்று சொல்றார்”.

இங்கே அம்மாவும் பையனும் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது பாட்டி, மைத்தியின் அம்மா கனகாவிடம் பேசி பேசி மைத்தி மற்றும் அவள் குடும்பத்தின் ஜாதகத்தையே வாங்கிவிட்டார். “நகை எல்லாம் வும்மிடியார்ஸ்ல வாங்கினதா, நல்ல காத்திரமா இருக்கு. எனக்கு இந்த பேஷன் ஜூவல்லரியே புடிக்க மாட்டேன்கறது. அது என்னவோ நம்ம அந்த காலத்து நகை மாதிரி வருமா சொல்லுங்கோ” என்று நீட்டி முழக்கிக் கொண்டிருக்க….. கனகா மனசுக்குள் ரிசெப்ஷனுக்காக வாங்கி வைத்திருக்கும் லேட்டஸ்ட் மாடல் நகையை எப்படி மாற்றி வேறு என்ன மாதிரி வாங்குவது என்று கூட்டி கழித்து கணக்கு போட, கிரிக்கு இப்போது தான் அம்மா செய்து வைத்த சமாதானம் எல்லாம் காற்றோடு பரக்க ஆரம்பித்தது.

ஆனால் பாட்டியிடம் ஒன்றும் சண்டை போட முடியாது.

ஒன்று உண்மையிலேயே பாட்டி மனசில் கல்மிஷம் இல்லாமல் தான் பேசுகிறார் என்பது அவருடன் பேசும் யாருக்கும் கொஞ்ச நேரத்திலேயே தெரிந்துவிடும். இரண்டாவது, அப்பாவிற்கு பாட்டியிடம் உள்ள அளவில்லாத பக்தி, மரியாதை.

இப்போதும் “சந்திரா” என்று உள்ளறையிலிருந்து குரல் வந்தால் போதும் படித்துக் கொண்டிருக்கும் பைனான்ஷியல் டைம்ஸ், இந்தியா டுடே எதுவானாலும் அப்படியே வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்று அம்மாவிடம் பேசிவிட்டு அப்புறம் தான் அடுத்த வேலை பார்ப்பார். அதே மாதிரி தான் கிரியின் அம்மா கல்யாணியும்.

கல்யாண ஏற்பாடுகள் பற்றி எல்லாம் பாட்டியோடு பேசி முடித்து விட்டு அவர்கள் சென்று முடிப்பதற்குள் அங்கு நிறைய பேருக்கு ப்ளட் பிரஷர், ஹை ஜம்ப், லாங் ஜம்ப் அடித்து விட்டது.

இந்த சமயத்தில் இத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஜானகி பாட்டியை பற்றி நம் வாசக அன்பர்களுக்கு சொல்ல கடமை பட்டிருக்கிறோம். கணவர் ராஜாராமன் மிலிடரியில் இருந்த போது பர்மா போரில் இறந்தவர். பத்து வருட தாம்பத்தியத்தின் அடையாளமாக ஒன்பது வயது பையனும் ஆறு வயது பெண்ணும் மட்டும் தான். கும்பகோணத்தில் மாமியார் மாமனார் என்று பெரிய கூட்டுக் குடும்பமாக இருந்ததால் பிள்ளைகளை வளர்க்க ரொம்ப சிரமபட்டதில்லை. கிராமத்து பழக்கம் எல்லோரையும் வெள்ளை மனதுடனேயே பார்க்க வைத்தது. இவரை போலவே இவர் மகள் அனந்தலக்ஷ்மியும் மகன் ராமச்சந்திரனும். ராமச்சந்திரனின் மனைவி கல்யாணி வந்த புதிதில் மாமியாரை பற்றி புரிந்து கொள்ள கஷ்டப்பட்டாலும் பொறுமையாக இருந்து அவரை நன்றாக சமாளிக்க கற்றுக் கொண்டார்.

கிரிக்கும் பாட்டியிடம் பெரியதாக வன்மம் என்று ஒன்றும் இல்லை. பாட்டியின் அதீத பாசமே அவனுக்கு அவ்வப்போது பல்லை கடிக்க வைக்கும். கிளம்பும் போது பாட்டியிடம் ஆசிர்வாதம் வாங்கி கொண்ட மைத்திரேயியை தனியே அழைத்து மேடை ரகசியம் போல “நீ எப்போ வேணாலும் எங்க கிரிக்கு போன் பண்ணி பேசு. அவனோட செல் போன் நம்பர் இருக்கா உன்கிட்ட? அவனோட ஈமெயில் அட்ரசும் வாங்கிக்கோ” என்று இவர்கள் தனியே பேசிக்கொள்ள தன்னுடைய முழு ஒப்புதலையும் தர, அவர் சொல்லவதை கேட்ட மற்றவர்களுக்கு லேசாக சிரிப்பு வந்தாலும் வெளிப்படையாக ஒன்றும் காண்பிக்காமல் நகர்ந்தனர். ஆஹா பாட்டி ஆனாலும் இவ்வளோ மாடர்னா என்று ஆச்சரியபட்டான் கிரி.

————————–

பார்ட் – 2

ஒருவாறாக கல்யாணம் முடிந்து ஆறு மாதம் ஓடி விட்டது………

இந்த ஆறு மாதங்களில் தான் எத்தனை கூத்துகள்……………

முதல் மாதம் முழுவதும் ஒவ்வொருத்தர் வீட்டிலும் விருந்து என்று செல்லும் போதும் பாட்டி பண்ணும் கூத்தை பார்த்து மைத்ரேயிக்கு வெளியில் கிளம்பவேண்டும் என்றாலே வயற்றில் புளியை கரைக்க ஆரம்பித்தது.

“பட்டு சல்வாருக்கு வைர பேசரி போட்டா நல்லாவே இருக்காது. பாட்டிகிட்டே நீங்க சொல்லுங்களேன் “ என்று மைத்ரேயீ மாமியாரிடம் முறையிட, கல்யாணியோ மாமியாரா மருமகளா என்று யோசித்துவிட்டு மருமகளை விட அதிக ஒட்டு வித்யாசத்தில் மாமியார் வென்ற காரணத்தால் ஒரு பரிதாப பார்வையை வீசிவிட்டு, “வைர பேசரி மட்டும் தானே சொன்னார், கூட வைர ஜிமிக்கியும் சொல்லலையே அப்படின்னு சந்தோஷபட்டுக்க”, என்று கூறிவிட்டு சென்றுவிட்டார்.

கணவன் வரை எடுத்துக்கொண்டு போக வேண்டாமே என்று நினைத்து மைத்தியே பாட்டியிடம் சென்று, “பாட்டி இது வெறும் டின்னெர் பார்ட்டி தானே இதுக்கு ஏன் இவ்வளோ கிராண்ட் நகை எல்லாம்? சும்மா சிம்பிளாக ஏதாவது கிறிஸ்டல் நகை போட்டுக்கறேனே” மென்று முழுங்கி எப்படியோ கேட்டு விட்டாள். ஆனால் அதற்கு பிறகு தான் வீட்டில் பிரளயமே நடந்துவிட்டது .

“ஒரோருத்தர் போல நான் என்ன இந்த சீர் கொண்டு வா , அந்த பாத்திரம் நகை நட்டு எல்லாம் எங்க, என்றா துளைத்து எடுக்கிறேன். நம்ம வீட்டுக்கு வந்த பொண்ணு நாலு எடத்துக்கு போகும் போது மதிப்பா போகணும்னு நினைக்கிறேன் . அதுல என்ன இருக்கு. உன் மாமியார் கல்யாணம் ஆன புதிதில் என் பிள்ளையோட வெளியே போகணும்னா ஒரொரு தடவையும் ஒரு ஒரு தலை அலங்காரம் செய்துவிடுவேன் தெரியுமா? ஒரு நாள் கூட ஒன்றும் சொல்லாம தான் செய்துப்பா! அது எனனவோ நீங்கள்ளாம் தான் உங்களுக்கு மட்டும் தான் அலங்காரம் செய்துக்க முடியும்னு நினைக்கிறீங்க. நாங்கள்ளாம் சொன்னாலும் கேட்டுக்கரதில்ல”, என்ற வழக்கமான பல்லவியை, ராக அலாபனையோடு பிடிக்க, மைத்ரேயீ, இ. த. கொ. (இரு தலை கொள்ளி) எறும்பாகினாள்

சென்ற மாதம் அம்மா அப்பா வீட்டிற்கு வீகென்ட் மைத்தீ மட்டும் சென்று தங்கி விட்டு ஞாயிற்று கிழமை கிரி வந்து அவளை அழைத்துக் கொண்டு கொஞ்சம் ஷாப்பிங் பின்னர் ஹேர் சலோன்னுக்கு சென்று அவள் ரொம்ப ஆசைப்பட்ட பிரவுன் ஸ்ட்ரீக்ஸ் வித் லேயெர்ஸ் பண்ணிக்கொண்டு அப்படியே வெளியே டின்னெரும் முடித்து விட்டு வீட்டிற்கு வந்தனர்.

திங்கள் காலையில், கிரி வெளியே கிளம்பி போகும் சமயம், பாட்டி “மைத்தீ…….. வா, நம்ம தோட்டக்காரன் கொஞ்சம் தாழம்பூ கொண்டு வந்திருக்கான். நான் நேற்றே பூக்காரியிடம் இருவாட்சியும் சம்பங்கியும் வாங்கி வச்சிருக்கேன். வந்து உட்காரு, நான் உனக்கு ஜடை பின்னி விடறேன்”, என்று சொல்ல,

கல்யாணியும் மைத்தீயும் ஆடு திருடிய கள்ளன் மாதிரி முழித்தனர்.

கல்யாணியோ அடுத்த புயர்காற்றுடன் கூடிய சூறாவளி வரப்போகும் அறிகுறியை அறிந்துகொண்டவர், எப்படி இதை சமாளிப்பது என்ற கவலையில் பையனையும் மைத்தீயையும் மாறி மாறி பார்த்தார்.

மெதுவாக அவர் அருகில் வந்த மைத்தீ…….” பாட்டி, நான் நேற்று போய் தலை முடி வெட்டி கொண்டு வந்தேன்” என்று சொல்ல, பாட்டி கண் எதிரே தோள் பட்டை நீளத்திற்கு தலை முடி வெட்டப்பட்டு நடுநடுவில் செம்பட்டை நிறத்துக்கு ( ஹேர் கலர்) இருந்த மைத்தீயின் முடியை பார்த்தவர், திகைத்து போய் கிரியை பார்த்து பின் கல்யாணியை பார்க்க; கல்யாணியின் பார்வை நிலம் நீர் ஆகாயம் எல்லாவற்றையும் அளந்து பின் புடவை தலைப்பை ஆராய ஆரம்பித்தது.

இப்படியே விட்டிருந்தால் எவ்வளவோ சுமுகமாக முடித்திருக்கும். யாருடைய மனப் போராட்டத்தையும் புரிந்து கொள்ளாமல், கிரி பெருமையாக, “ஆமாம் பாட்டி. அறுநூறு ரூபாய் ஆனது. ஒரு மணிநேரத்தில் செய்து விட்டார்கள் தெரியுமா” என்று விலாவாரியாக விலை விவரம் சொல்ல, பாட்டியின் கழுத்து நரம்பு கோபத்தில் புடைக்க ஆரம்பிக்க, கல்யாணி தலையில் அடித்துக்கொண்டாள். இனிமேல் பாட்டியை தடுத்து நிறுத்துவது ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டம். இந்த பிள்ளை இப்போ தானா இதை எல்லாம் பாட்டியிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று அவர் மனம் சலித்துக் கொண்டது.

பாட்டிக்கு தன் மன ஆற்றாமயையை கட்டுபடுத்தவே முடிய வில்லை. “நான் உனக்கு பொன்னாங்கண்ணி தைலம் காய்ச்சி பட்டு மாதிரி முடியை மிருதுவாக்கி, ஒரு நாள் நாக பில்லை, வங்கி, சூர்யபிரபை சந்திரப்ரபை எல்லாம் வைத்து தலை பின்னணும், இன்னொரு நாள் முத்து தலை அலங்கார செட் வைத்து கீழே குஞ்சலம் வைத்து காதுக்கு மாட்டல் எல்லாம் செட்டா போடணும் என்றெல்லாம் நினைத்திருந்தேனே. இப்போ இருக்கும் நீளத்துக்கு இதில் முழ மல்லிகை மட்டும் தான் வைக்க முடியும். சவுரி கூட நிக்காது போல இருக்கே” என்று வருத்தத்தில் ஆரம்பித்து ஏமாற்றம், கோபம், இயலாமையில் வந்து நின்றார்.

கல்யாணி தான் ஒரு மாதிரி தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு,” அம்மா, உள்ள வாங்கோ. இதெல்லாம் முன்ன காலம் மாதிரி இல்ல. இப்போ ரொம்ப சகஜம். நாம தான் இதை பெரிசு பண்ணாம சின்னஞ் சிறுசுங்க சந்தோஷமா பண்ணிகட்டும்னு கண்டும் காணாம போயிடணும். உங்க பேரனுக்கே அவளுக்கு இதெல்லாம் செஞ்சு அழகு பார்க்கணும்னு தோண்றதோ என்னவோ” என்று சமாதான படுத்தினார்.

…………………………………………………………………………………
பார்ட் – 3

இன்று கிரியின் அத்தை வீட்டில் ஒரு பிறந்த நாள் விழா. அத்தையின் மகன் வயிற்று பேரனுக்கு இன்று ஆண்டு நிறைவு. தாய் மாமாவாக சீர் எடுத்து கொண்டு ராமச்சந்திரனும் கல்யாணியும் ஜானகி பாட்டியோடு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னாலேயே சென்று விழா ஏற்பாடுகளில் உதவியாக இருந்தனர். அந்த இரண்டு நாள் கிரிக்கும் மைத்திக்கும் வீட்டில் ஒரே கொண்டாட்டம் தான். நினைத்த நேரம் எழுந்து நினைத்த நேரம் உண்டு நினைத்த நேரம் வெளியே கிளம்பி நினைத்த நேரம் வீடு திரும்பினர்.

காலையில் பாவ் பாஜி, மதியம் பிசிபேளேபாத், டின்னெர் தஹி வடா என்று இஷ்டம் போல கலந்து கட்டி சாப்பிட்டார்கள். அடுத்த நாள் பிறந்த நாளுக்கு பரிசு வாங்க ஷாப்பிங் போக வேண்டி இருந்ததால் மூன்று வேளையும் ஹோட்டல் சாப்பாடு தான்.

பிறந்த நாள் விழாவிற்கு வந்து இறங்கிய போது லேசாக படபடப்பாக இருந்தது போல இருந்தது மைத்தீக்கு. ஒரு நிமிடம் கிரியின் கையை பிடித்துக்கொண்டு தன்னை சமாளித்து கொண்டாள். கார் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்து பார்த்த அத்தை, “வாடா, பெரிய மனுஷா, உள்ளூரில் இருந்து கொண்டு இப்படி தான் கடைசி நிமிஷத்தில் வந்து இறங்கறதா? வாம்மா மைத்ரேயீ, ஏன் கொஞ்சம் சோர்ந்த மாதிரி இருக்க?”, என்றார்.

மைத்ரேயீ பதில் சொல்வதற்குள் நல்ல வேளையாக மற்றவர்களும் அங்கே வந்து விட அத்தை பையனோடு பேசிக்கொண்டு கிரி சென்று விட மைத்தீ மற்ற பெண்களோடு உள்ளே சென்று விட்டாள். பேச்சு சுவாரசியத்தில் அத்தை கேட்ட கேள்வியை எல்லோரும் மறந்தே போயினர். மைத்தீ உள்பட………

விழாவிற்கு போட்டிருந்த புடவை, நகை மற்றும் வாங்கி வந்திருந்த கிப்ட் எல்லாமே பாட்டி எதிர்பார்த்த அளவிற்கு நல்லதாகவும் சபையில் கௌரவமானதாகவும் இருக்க பாட்டிக்கு மகிழ்ச்சி பிடிபடவில்லை.

“தெரியுமோடி ஆனந்தி, எங்க மைத்தீ ரொம்ப நல்லா பார்த்து பார்த்து சாமான் வாங்குவா. கிரி கொஞ்சம் அவசரகுடுக்கை. பொறுமையா நாலு கடை ஏறி இறங்கி வாங்க மாட்டான். ஆனால் மைத்தீ அலுத்துக்காம அலைஞ்சு திரிஞ்சாவது வேணுங்கர மாதிரி சாமான் வாங்கிடுவா”.

கிரியும் மைத்தீயுமாக பிறந்த நாள் குழந்தைக்கு பட்டு பாவாடையும் அதற்கு ஏற்ற மாதிரி முடிக்கு ஹர்பான்டு கிளிப்ஸ் கைக்கு பிரேஸ்லெட்ஸ் காலுக்கு கொலுசு என்று வாங்கி வந்திருந்தார்கள். அதே மாதிரி பட்டு பாவாடையிலும் கோகுல கிருஷ்ணனின் லீலைகளும் நெய்யபட்டிருக்க, கடைக்கு பக்கத்திலேயே இருந்த டைலெரிடம் கொடுத்து ஒரு வயது குழந்தை போட்டுக்கொள்ளும் அளவில் தைத்து வாங்கி வந்துவிட்டனர். டெய்லர் ஒரு மணி நேரம் கழித்து வந்து வாங்கி கொள்ள சொன்னதால் அந்த நேரத்துக்குள் மற்ற கிளிப்ஸ், ஹர்பான்டு எல்லாம் வாங்கி கொண்டு வந்து விட்டார்கள்.

இதெல்லாம் மைத்தியும் கல்யாணியும் முன்பே பேசி வைத்து அதன் படி செய்தது தான் என்றாலும் கல்யாணி அப்போது தான் இதெல்லாம் கேட்பது போல அமைதியாக கேட்டுகொண்டிருந்தார். மைத்தீ கல்யாணியை புன்னகையோடு பார்த்து கண்களாலேயே “ரொம்ப தேங்க்ஸ்”, என்றாள்.

கல்யாணியும், “பரவாயில்லை, நான் தான் சொல்லி இருக்கிறேனே அவர் நல்லவர் தான் என்று”, என கண்ணாலேயே பதிலும் சொன்னாள்.

விழாவும் நன்றாக நடந்து முடிந்தது.

அதுவரை சமர்த்தாக ஒரு ஓரத்தில் இருந்து கொண்டு வளைய வந்த மைத்தீ, உணவு பரிமாறும் போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முகம் மாறி பர பரவென விழிக்க ஆரம்பித்தாள். பக்கத்தில் இருந்த கல்யாணி மைத்தியின் பரபரப்பை உணர்ந்து, “என்னாச்சும்மா ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க. ஏதாவது வேணுமா” என்று கேட்டார்.

மைத்தீ ஒரு மாதிரி திக்கி திணறி ஆனால் வேறு யாருக்கும் கேட்காத மெல்லிய குரலில், “ட.. ட.. டாய்.. டாய்லெட் எங்கே..” என்றாள்.

அதற்குள் விஷயத்தை புரிந்து கொண்ட கல்யாணியும் மேல்கொண்டு எந்த கேள்வியும் கேட்காமல் அவளை அழைத்து (இழுத்து) கொண்டு ஓடினார்.

“சத்தம் போடாமல் மறுபடியும் வெளியே போய் உட்கார்ந்து கொண்டு விட்டு எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு சாப்பிடு. முடியவில்லை என்றால் கவலை படாதே நான் எதாவது சொல்லி சமாளித்துக் கொள்கிறேன்”

“இப்போ எல்லார் எதிரிலும் ஒண்ணும் பேச வேண்டாம். டாக்டரிடம் போய் நிச்சயம் ஆனபிறகு எல்லாரிடமும் சொல்லிக் கொள்ளலாம். அதுவரை ஒன்றும் காட்டிக் கொள்ளாதே” ,

மைத்தீக்கும் அது தான் சரி என்று தோன்றவே தலையாட்டினாள். அவளுக்கே இது எதிர்பாராதது தான். அவளுக்கோ கிரியை உடனே பார்த்து விஷயத்தை சொல்லவேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் மாமியார் சொன்னது போல இன்னும் ஒன்றும் நிச்சயமாக தெரியாமல் மற்றவர்களுக்கு சொல்லவேண்டாமே…..தவிர அவர்கள் வீட்டு விழாவில் அவர்கள் குழந்தைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதுதானே சரி………. இப்படியெல்லாம் யோசித்து முடிவு செய்து பாத்ரூமில் முகத்தை அழுந்த துடைத்து வெளிறி இருந்த முகத்தில் கொஞ்சம் நிறம் வந்ததும் பாத்ரூம்/டாய்லெட்-ஐ விட்டு வெளியே வந்தனர்.

அந்தோ பரிதாபம்……!

இவர்கள் ஒன்று நினைக்க தெய்வம் வேறு நினைத்தது போலும். ஒரு வேளை அந்த தெய்வம் ஜானகி பாட்டியை வேறு நினைக்க வைத்தது போலும். ஜானகி பாட்டி பாத்ரூம் வாசலிலேயே அத்தையுடன் காத்திருந்து, கண்களில் ஜலம் ததும்ப தழுதழுத்த குரலில், “குழந்தே, ரொம்ப சந்தொஷம்டியம்மா. கண்ணு மூடறதுக்குள் கொள்ளு பேரனோ பேத்தியோ பார்த்துடுவேன் போல இருக்கு. வாடி கண்ணு. ஆனந்தி பார்த்தியா, ஒரோருதர் ரெண்டு வருஷம் அஞ்சு வருஷம்னு தள்ளி போடற காலத்தில், எங்க மைத்தீ, காலாகாலத்தில் பெத்துக்கறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டா பாரு”, என்று கோலாகலமாக தண்டோரா போட வழக்கம் போல கல்யாணியும் மைத்தீயும் ராஜேஷ் குமார் கதைகளில் வரும் “ஞே” முழியோடு திரு திருவென முழித்தனர்.

எல்லோருக்கும் விருந்து சாப்பாடு ஓடிக்கொண்டிருக்க, கல்யாணியும் அத்தையும் உள்ளே தனியாக மைத்தீக்கும் பாட்டிக்கும் வேறு சாப்பாடு பறிமாறிக்கொண்டிருந்தார்கள். “நார்த்தங்காய் போடு கொழந்தைக்கு, பிரட்டல் எடுக்கிற வாய்க்கு ருசியா இருக்கும்”, என பேரன் மனைவிக்கு பாட்டி ராஜோபசாரமாக உபசரித்து கொண்டிருந்தார். கல்யாணி, கண்களாலேயே மருமகளிடம், “பொறுமை பொறுமை” என்று கூறி நிலவரம் கலவரமாகாமல் பார்த்துக் கொண்டார்.

வெளியே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த பந்தியில் கிரி, பதிர்பேணி இரண்டாம் முறை கேட்ட போது அத்தை பரிமாறிவிட்டு “ரொம்ப சந்தோஷம்டா கிரி”, என்று அவர் பங்கிற்கு வெடியை கொளுத்தி விட்டு விட்டு போக, “என்னாச்சு! என்னாச்சு?”, “கிரிக்கு என்ன சந்தோசம்?”, “என்னடா! எங்களுக்கெல்லாம் சொல்லாம அத்தைக்கிட்ட மட்டும் ரகசியம் சொல்லி இருக்க?” என்று ஆளாளுக்கு கிரியை துளைத்து எடுத்தனர்.

வாய் திறந்து ஒன்றும் கேட்கா விட்டாலும், அமைதியாக உனக்கு எப்ப சொல்லணும்னு தோணறதோ அப்ப சொல்லு. எதுவா இருந்தாலும் உனக்கு சந்தோஷம்னா எனக்கும் சந்தோசம் தான்”, என்ற பார்வை பார்த்தார் ராமச்சந்திரன், கிரியின் அப்பா.

கிரிக்கும் ஒன்றும் புரிய வில்லை. பதிர்பேணி ரெண்டாம் முறை கேட்டு வாங்கி சாப்பிடுவதில் என்ன சந்தோஷம் என்று விழித்து விட்டு, ஒரு வேளை டயட்டிங் அப்படி இப்படி இன்று சாக்கு சொல்லாமல் விருந்துக்கு வந்த இடத்தில நன்றாக சாப்பிடுவதை தான் இப்படி சொல்கிறார்களோ என்னவோ என்று நினைத்து அவனும் ஒரு அரை குறை புன்னகையுடன் “ஹி ஹி எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு அதான்” இன்று சொல்ல அத்தையின் மருமகள் “கொல்” என சிரித்து விட்டாள்.

“ஷ் ஷ்” என்று அவளை அடக்கினாலும் அத்தைக்கும் சிரிப்பு பொத்துக்கொண்டுதான் வந்தது.

வீட்டிற்கு வந்து சேரும் வரை கிரி யாருடனும் ஒன்றும் பேசவில்லை. அவனுக்கு மைத்தியோ அம்மாவோ விஷயத்தை முதலில் அவனிடம் சொல்லாமல் விட்டு விட்டார்கள் என்று கோவம். பாவம் அவர்களும் தான் என்ன பண்ணுவார்கள்,
“பாட்டியின் கைபொம்மை ஆகிபோனார்களே” என்று அவன் நினைக்கவே இல்லை.
மைத்தீக்கோ அவன் பாராமுகம் மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது.

கல்யாணி மைத்தீயை மெதுவாக அவள் அறைக்கு அழைத்து சென்று, “கொஞ்ச நேரம் படுத்துக்கோ, ரெஸ்ட் எடுத்தா சரியாயிடும்” என்று சொல்லிவிட்டு மகனை பார்த்து, “ஒரு நிமிஷம் வெளிய வா” என்று அழைத்து கொண்டு போனார். இது எதையும் கவனிக்கும் நிலையில் மைத்தீ இல்லை. படுக்கையில் தலை வைத்தது தான் தெரியும் கண்ணை சொருகிகொண்டு தூக்கம் வந்து விட்டது.

“இதோ பார் பாட்டி பற்றி உனக்கு தெரியும் தானே. பாவம் மைத்தீ என்ன பண்ணுவா” என தொடங்கி தானும் மைத்தீயுமாக செய்து வைத்திருந்த தீர்மானம் பற்றி கூறி அதெல்லாம் பாட்டி முன்னால் தவிடு பொடியான கதையையும் விளக்கி முடிப்பதற்குள் கிரிக்கு எல்லாம் விவரமாக புரிந்து விட்டது. கோபமும் தணிந்து விட்டது. லேசாக சிரித்துக்கொண்டே “சரியம்மா சரி, மைத்தீயை ஒன்றும் கோபமாக சொல்லமாட்டேன் போதுமா” என்று உறுதி கூறி அனுப்பி வைத்தான்.

அதனாலேயே மைத்தீ தூக்கம் விழித்து கண் திறந்து பார்த்த போது, “தேங்க்ஸ் கண்ணம்மா” என்று சொல்லி மகிழ்ந்து கொண்டான்.

…………………………………………………………………………………
பார்ட் – 4

அடுத்த மாதம் செக்கப் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்த போது மைத்தீக்கு ஏனோ குளிர்கிற மாதிரி இருந்தது. இப்போ தானே நாலு மணி ஆகிறது, மார்ச் மாதம் இந்த நேரத்திற்கு குளிர்கிறது என்று சொன்னால் எல்லோருக்கும் கேலியாக இருக்குமே என்று யோசித்தவாறே மெதுவாக சென்று மாமியாரிடம், “அம்மா, உங்களுக்கு குளிரறதா என்ன?” என்று கேட்டாள். “இல்லையேம்மா, நல்லா வெயில் காயும் போது எங்கேர்ந்து குளிர் வரும்” என்று சாதாரணம் போல சொன்னாலும், அவருக்கும் கொஞ்சம் கவலையாகத் தான் இருந்தது.

“ரொம்ப அசதியா இருக்கு, பீவரிஷாக இருக்கு. நான் கொஞ்ச நேரம் படுத்திருக்கிறேன்” என்று சொல்லி விட்டு மைத்தீ அவளுடைய அறைக்கு சென்று படுத்துக் கொண்டாள். ஒரு மணி நேரம் கழித்து காபி எடுத்து கொண்டு அறைக்கதவை தட்டிய கல்யாணிக்கு மைத்தீயின் முனகலும் அனத்தலும் தான் பதிலாக வந்தது. பதறிப்போய் வேகமாக உள்ளே வந்து நெற்றியை தொட்டு பார்த்தால் ஜுரம் கொதித்து கொண்டிருந்தது.

உடனே பக்கத்தில் இருந்த பெட் சைடு போன் எடுத்து பையனுக்கு போன் செய்து விஷயத்தை சொல்லிவிட்டு டாக்டருக்கும் போன் செய்து அவரை இங்கு வரமுடியுமா என்று ரிக்வெஸ்ட் செய்தார். டாக்டர் வந்ததும் அவரை அழைத்து கொண்டு மேலே வரும்படி இண்டெர்காமில் கீழே வேலையாளுக்கு உத்திரவு கொடுத்தார். இத்தனை பேச்சிற்கும் கண் திறந்து பார்த்தாலும் ஒன்றும் பதில் சொல்லாமல் ஓய்ந்து போய் படுத்திருக்கும் மைத்தீயை பார்க்க அவருக்கு வயிற்றில் புளியை கரைத்தது.

வழக்கமாக காபி எடுத்து கொண்டு வரும் கல்யாணியை காணாமல் பாட்டியும் சந்திரனும் கல்யாணியை தேடிக்கொண்டு மைத்தீயின் அறைக்கே வந்து விட்டனர். சந்திரன் அறைக்கு வெளியே நின்று கொண்டாலும் பாட்டி உள்ளே வந்து, “என்னடா கண்ணு மசக்கையாக இருக்கா?” என்றார். கல்யாணிக்கு அப்போது தான் வேறு யாருக்கும் இன்னும் காபி கொடுக்காதது நினைவிற்கு வந்தது.

“நான் போய் காபி கலக்கறேன் கல்யாணி, நீ குழந்தையோடு இரு” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார் பாட்டி.

“வேண்டாம் அம்மா, உங்களுக்கு BP, தலை சுற்றும். அடுப்படியில் வேண்டாம். நீங்கள் இங்கே இவளோடு உட்கார்ந்துக்கோங்க. நானே போய் உங்களுக்கும் அவருக்கும் காஃபீ கலந்து கொண்டு வரேன்” என்று சொல்லி விட்டு அறையை விட்டு வெளியே வர,
அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த ராமச்சந்திரனை பார்த்து “பாவம் மைத்தீக்கு ஜுரம் கொதிக்கிறது” என்று தகவல் தந்து விட்டு காபி கலக்க போனார்.

சிறிது நேரத்தில் கிரியும் டாக்டரும் உள்ளே வந்தனர். அதுவரை பேரன் மனைவி பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து கொண்டு கையை வருடிக் கொண்டும் ஆறுதலாக பேசிக்கொண்டும் அவள் ஜுர வேகத்தில் கண்ணயரும் பொது அமைதியாகவும் பாட்டி கூடவே இருந்தது மைத்தீக்கு இதமாக இருந்தது.

ஆனால் டாக்டர் வந்து தான் ஒரு வெடி குண்டை போட்டார்.

முதலில் ப்ளட் டெஸ்ட் எடுக்க வேண்டும் என்று சொன்னவர், பொதுவாக வைரல் இன்பெக்ஷன் என்று சொன்னார். மிகவும் ஜாக்கிரதையாக பார்த்து கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு ஜுரம் குறைவதற்கு பாரசிடமோல் தந்து விட்டு போனார். அன்றைக்கு கிரியை வேறு அறையில் படுத்துக்கொள்ள சொல்லிவிட்டு தானே முழுக்க முழுக்க கூட இருந்து பார்த்து கொண்டார். கல்யாணியும் திட உணவை விட திரவமாக சாப்பிட தான் தோன்றும் என்று மைத்தீக்கு ஒரு மணி நேரத்திற்க்கு ஒரு முறை கஞ்சியோ சூப்போ செய்து சாப்பிட வைத்தார்.

அடுத்த நாள் ப்ளட் டெஸ்ட் ரிசல்ட் வந்த போது தான் தெரிந்தது மைத்தீக்கு “Chicken Pox” என்று. விவரம் தெரிந்ததும் பாட்டி உடனே பூஜை அறைக்கு சென்று சுவாமி விளக்கேற்றி வைத்து விட்டு “நல்லபடியா தாயும் குழந்தையும் இருக்கணும்பா. முதல் பிறந்த நாளைக்கு உன் சன்னதிக்கு வந்து துலா பாரம் வைக்கிறேன்” என்று பிரார்த்தித்துக் கொண்டார்.

மைத்தியின் நெற்றியில் குங்குமத்தை வைத்து “எல்லாம் சரியாயிடும்மா” என்று ஆசிர்வதிக்க கிரி கூட பாட்டியிடம் நெகிழ்ந்து போய் பாட்டி கையை பிடித்து “தேங்க்ஸ் பாட்டி” என்றான்.

மைத்தியின் மனசை சொல்லவும் வேண்டுமா? எழ முடித்திருந்தால் எழுந்து பாட்டியை கட்டிப்பிடித்திருப்பாள்

…………………………………………………………………………………

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு….

“இந்தாடாப்பா கிரி, உள்ளே போய் பாரு, குழந்தை பிறந்தாச்சு”, என்று சொல்லிவிட்டு பக்கத்தில் நின்றிருந்த கல்யாணியிடம், “நான் தான் உன் பையன் அவசர குடுக்கை என்று சொல்லி இருக்கேனே ஒண்ணொண்ணா பெத்து கொடுடான்னா இப்படி ஒரே பிரசவத்தில் ரெண்டையும் பெத்துண்டிருக்கான். ஏன்மா மைத்தீ, நீயாவது கொஞ்சம் பொறுமையா ஒண்ணு ஒண்ணா பெத்துக்க கூடாதா? ” என்று அவர் கேட்ட போது கிரிக்கும் மைத்திக்கும் சிரிப்பு தான் வந்தே தவிர கோபமே வரவில்லை.

கிரி சிரித்து கொண்டே பாட்டியிடம், “ஏன் பாட்டி? ரெண்டுன்னா தப்பா? ” என்று எதிர்கேள்வி கேட்டான்.
“ராத்திரி ரெண்டு குழந்தையும் ஒரே சமயத்தில் அழும் பாரு அப்ப தெரியும் நான் சொல்லறது”, என்றார் பாட்டி.

அதற்கும் சிரித்து கொண்டே, “கவலையே இல்ல பாட்டி உங்ககிட்ட ஒரு குழந்தையையும் அம்மாகிட்ட ஒரு குழந்தையையும் விட்டுடுவோம். நீங்கள் சமாதான படுத்த மாட்டீர்களா என்ன?”, என்று கேட்டதும்,

வழக்கமான வழக்கமாக பாட்டியும் ஏடாகூடமாக பதில் சொன்னார், “விட்டுட்டு….. நீ என்ன செய்வ?” என்று சொல்லி, ஆள் காட்டி விரலை பத்திரம் என்று மிரட்டலாகக் காட்டி , “குறைந்தது ஆறு மாசத்துக்கு உன்னை அவளுடன் தனியாக விட மாட்டேன் தெரிந்து கொள்”, என்று சொன்னார்.

அப்பா எதிரில் பாட்டி இப்படி மானத்தை வாங்கியது ஒரு பக்கம் சங்கடமாக இருந்தாலும் சங்கடத்தில் முகம் சிவந்ததே தவிர கிரிக்கும் மைத்தீக்கும் கோபமே வரவில்லை !!!

நிறைவடைந்தது
………………………………………………………………

இல்லற இம்சைகள் இருபத்துநான்கு

5.  நினைவில் நின்றவை

 

“என்னங்க, நாளைக்கி எங்க பெரியப்பா வீட்டுக்கு விருந்துக்கு கூப்பிட்டிருக்காங்க, நினைவிருக்கு தானே! ஆறுமணிக்கு வீட்டுக்கு வந்துடுவீங்க இல்லையா? நான் ரெடியா இருக்கேன், உடனே கிளம்பினாலும் நாம அங்க போயி சேர ஏழு மணி ஆகிடும். கரெக்ட்டா சாப்பிடற நேரத்துக்கு போனா நல்லா இருக்காது, கொஞ்சம் முன்ன போனாதான் நல்லா இருக்கும்!”

“ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்……..”

பச்சை மிளகாயை கடித்தது போல பி ஜி எம் கேட்டவுடனேயே ஜெயலக்ஷ்மிக்கு புரிந்து விட்டது அஷோக் வழக்கம் போல மறந்துவிட்டான் என்று.

கண்களில் கனல் பறக்க இடுப்பில் கை வைத்து முறைத்தபடி, “அவங்க கூப்பிட்டவுடனேயே இத்தனையும் விவரமா சொல்லியாச்சு. மறுபடியும் நாலு நாளைக்கி முன்னாலையும் ஞாபகப் படுத்தினேன். அப்படியுமா ஞாபகத்துல இருக்காது? தெரியாம தான் கேக்கறேன், வேணும்னே மறப்பீங்களா? இல்ல, சொல்லறதை காதுலையே போட்டுக்கறதில்லையா?”, தெளிவாக முணுமுணுத்தாள்.

“சாரிமா சாரிமா, நிஜமாவே மறந்து போச்சு. இட்ஸ் ஓகே, நிச்சயமா ஆறு மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு வந்துடறேன். நீ ரெடியா இரு”, தப்பித்தால் போதும் என்று அங்கிருந்து எஸ்கேப்பாகி பறந்தான் அஷோக்.

***********************

“ஜெயா….. ஜெயாம்மா! எங்க இருக்க? என்னமா பண்ணிட்டிருக்க?”

“பண்டிகை வருது. என்ன சாமான் எவ்வளவு இருக்குன்னு பார்த்து வெச்சிட்டா, வாங்க வேண்டியது என்னன்னு தெரிஞ்சிடும். அதான் எல்லாம் சரி பார்த்துட்டு இருக்கேன். ஆமா, எதுக்கு கூப்பிட்டீங்க?”

“மார்க்கெட் போகிறேன். எனக்கு கொஞ்சம் கம்பியூட்டர் சாமான் எல்லாம் வாங்க வேண்டியிருக்கு. உனக்கு ஏதாவது வேணுமா?”

“எனக்கு என்ன கம்பியூட்டர் சாமான் வேணும்?”

“ஜோக்கா? கஷ்டம்! மார்க்கெட்லிருந்து உனக்கு வேற ஏதாவது வேணுமான்னு கேட்டேன்”

“அதோ அங்க மிக்சிக்கு பக்கத்துல லிஸ்ட் எழுதி வெச்சிருக்கேன். அப்படியே வர்ற வழியில நாடார் கடையில முழு உளுந்து ஸ்டாக் வந்திடுச்சான்னு கேட்டுட்டு வாங்க”

“சரி, நான் கிளம்பறேன்”

“கிளம்பும் முன்னால ஒரு டீ போட்டு கொடுக்கட்டுமா?”

“சரி குடு”

ஐந்து நிமிடத்தில் டீயுடன் கணவன் முன்னால் ஆஜர் ஆனவள், “என்னங்க, சொல்ல மறந்துட்டேன், லிஸ்ட்டுல ஒரு நோட் புக் சேர்த்துக்குங்க”

“ஏன், நீ எந்த பரீட்சைக்கு படிக்க போகிற?”, இடக்காக கேட்டான்.

“ம்ம்ம்….. ஸ்ரீ ராமஜெயம் தினம் 108 எழுதறேன்னு வேண்டிக்கிட்டிருக்கேன்”, மரியாதையாக வாங்கி வா என்ற தொனியில் பதிலடி கொடுத்தாள்.

சரியாக இரண்டு மணிநேரம் கழித்து சோர்வாக வந்தவன், “ஒண்ணுமே கிடைக்கலடி ஜெயா!”

ஒரு டம்ளர் தண்ணீரை கையில் கொடுத்தவள், “என்ன கிடைக்கல?”

“சொன்னேனேம்மா, கம்பியூட்டர் சாமான்”

“ஓ…. அதுவா? நான் மளிகை கடை சாமானாக்கும்னு நினைச்சேன்”

“ஹா……”, ராஜேஷ் குமார் நாவல்களில் வரும் “ஞே” முழியோடு விழித்தான்.

“ஹுக்கும்…. லிஸ்ட்டை மறந்து இங்கயே வெச்சுட்டு போயாச்சு”

“ஸ்ஸ்ஸ்….சாரிம்மா…… ரொம்ப அவசரமா வேணுமா? இப்போ வேணா போயி வாங்கிட்டு வரட்டுமா?”

“…………..”

“ஹான்…. நாடார் கடையில விசாரிக்க சொன்னியே. விசாரிச்சிட்டேன், புளி வந்திடுச்சாம்!”

“நர நர நர நர”

“என்னமா? கோவமா முறைக்கற? இந்தா நோட் புக் கேட்டியே!”

“ஹப்பா, ஒரு சாமான் சொன்னது சொன்ன படி வந்திருக்கு”

“ஏன், என்னாச்சு?”

“முடியல உங்களோட….”, தலைவிதியை நொந்தபடி க்ளீனிங் வேலையை தொடரச் சென்றாள் ஜெயா.

**************

அடுத்த வாரம் ஒரு நாள், அலுவலகத்தில் இருந்து அஷோக் திரும்பி வரும் நேரம்…. ஜெயலட்சுமி போனில் யாருடனோ சுவாரஸ்யமாக பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

“ஹா ஹா….. ஆமாம், கரெக்ட்பா. சரியா சொன்ன…”

“………………”

“ஓகே, சரி நான் போனை வெக்கறேன். அவர் ஆபீஸ்ல இருந்து வந்தாச்சு. போயி காபி போட்டு கொடுக்கணும். நாம இன்னொரு நாள் பேசலாம்”

“……………..”

“ஓகே. பை”

“வாங்க, வாங்க…. இன்னிக்கி கொஞ்சம் லேட்டா ஆகிடுச்சே. காபி குடிக்கிறீங்களா? இல்ல, நேரா டின்னர் சாப்பிட்டுடறீங்களா? எல்லாம் ரெடியா இருக்கு. தோசை ஊற்றவேண்டியது தான்”

“காபி வேண்டாம்மா. இன்னிக்கி மூணு காபி ஆகிடுச்சு. தோசையே சாப்பிட்டுடறேன், ஆனா, ஒரு அரை மணி கழிச்சு. ஆமாம், யாரு போன்ல?”

“என் பிரென்ட் ரேணுகா”

“ஓ….”

“உங்களுக்கு நினைவிருக்காது. நம்ப கல்யாணத்துக்கு வந்திருந்தா. ரெண்டு நாள் முன்னால Facebook’ல கண்டு பிடிச்சேன். இன்னொரு பிரென்ட் மூலமா…. இன்னிக்கி காலையில தான் போன் நம்பர் கிடைச்சது. அதான் கூப்பிட்டு பேசிட்டிருந்தேன்”

“ஆமாம், ஞாபகம் இருக்கே! ஹைதராபாத்திலிருந்து வந்திருந்தா. உன்னோட எம் பி ஏ படிச்சா. வீட்டுக்கு ஒரே பொண்ணு. நமக்கு கல்யாணம் ஆன போது அவளுக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆகி ரெண்டு மாசம் ஆகி இருந்தது. அவ ஹஸ்பண்ட் கிரீன் கார்டு ஹோல்டர். இவ, யூ எஸ் விசாவுக்கு வெய்ட் பண்ணிட்டிருந்தா. கல்யாணத்துக்கு மட்டும் வந்துட்டு ரிசப்ஷனுக்கு தங்க முடியலைன்னுட்டு கிளம்பிட்டா”

“!?!?!?!?!?!?!?”

இல்லற இம்சைகள் இருபத்துநான்கு – 4. டயட்டிங் பிரச்சினைகள்

 

4. டயட்டிங் பிரச்சினைகள்

 

“மஞ்சு, வெயிட் அதிகமாகிட்டே போகுது. இனிமே ஸ்ட்ரிக்ட் டயட்டிங் தான். ஏதாவது செஞ்சுட்டு சாப்பிட்டே ஆகணும்னு கட்டாயப்படுத்தாதே”

“அப்படில்லாம் ஒண்ணும் நீங்க வெயிட் போட்டா மாதிரியே தெரியலையே”, முன்னும் பின்னும் கணவனை ஆராய்ந்தாள்.

“எங்க ஆபீஸ்ல எல்லாரும் சொல்லிட்டாங்க, வெயிட் போட்டா மாதிரி இருக்கேன்னு”

“போட்டா மாதிரி தானே…. என்னவோ நிஜமாவே வெயிட் போட்டுட்டா மாதிரி உதார் விடறீங்களே”

“நோ நோ நோ, நீ என்ன சொன்னாலும் என் மனசை மாத்த முடியாது. நான் இன்னிலேருந்து, இந்த நிமிஷத்துல இருந்து டயட்டிங். ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு காலரி சாப்பிடணும்னு கணக்கு போட்டு வெச்சிருக்கேன். அதன்படி தான் இனிமே சாப்பிடப் போறேன். அதுனால, ஆடி வெள்ளிக்கிழமை, செவ்வாய்க்கிழமைன்னு ஏதாவது சொல்லி ஸ்வீட் செஞ்சுட்டு என்னை சாப்பிட சொல்லி கம்பெல் பண்ணாதே. நான் சாப்பிடலேன்னா மூட் அவுட் ஆகாதே. ஆமாம், சொல்லிட்டேன்!”

“என்னவோ செய்ங்க. தினம் ஏதாவது ஒரு பைத்தியம் பிடிச்சுக்குது உங்களுக்கு”,

“ராத்திரிக்கு என்ன செய்யப் போற?”

“வெந்தய குழம்பு, உருளைக்கிழங்கு ரோஸ்ட், வெங்காய தயிர்பச்சடி, ஜீரக ரசம், சுட்ட அப்பளம்”

“சாதமா? நோ நோ நோ நோ ராத்திரி வேலையில சாதம் வேண்டாம். சப்பாத்தி போட்டுடு”

“……………….”

“தயிர் பச்சடி ஓகே. அப்படியே கூட்டு இல்லேன்னா தால் செய்துடு”

“………………”

“ஹான்! சொல்ல மறந்துட்டேன். சுக்கா ரொட்டி தானே செய்வே? நெய்யெல்லாம் வேண்டாம்”

“ஏங்க இதெல்லாம் தேவையே இல்ல. சொன்னா கேளுங்க. அவங்க சொன்னாங்க இவங்க சொன்னாங்கன்னு புதுசு புதுசா ஏதாவது ஆரம்பிக்காதீங்க”

“நீ சும்மா இரு. உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது”

“ஹுக்கும்……”

*****************************

நான்கு நாட்கள் கழித்து ஒரு மாலை பொழுது

பக்கத்து வீட்டு ஆண்ட்டி:- “மஞ்சு, இந்தா இன்னிக்கி பக்கோடா செய்தேன், புது ரெசிப்பி…. சாப்பிட்டு பார்த்து எப்படி இருக்குன்னு சொல்லு”

“வாங்க ஆண்ட்டி வாங்க! அட, வாசனை சூப்பரா இருக்கே! ம்ம்ம்…… கமகமன்னு வாசனையே தூக்கலா இருக்கே! எப்படி ஆண்ட்டி உங்களுக்கு புது புது ரெசிப்பி கிடைக்குது!”

“மஞ்சு……”, அழைத்தபடி உள்ளிருந்து ரமேஷ் வெளியே வருகிறான்.

“ஓ, சார் வீட்டுல இருக்காரா? மஞ்சு, சார்கிட்ட கொடுத்து சாப்பிட்டுப் பார்த்து சொல்லச் சொல்லேன்”

“அ… அது….அது வந்து….”

“இரு நானே கேக்கறேன். சார், இன்னிக்கி புது ரெசிப்பி படி பக்கோடா செய்தேன். எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க சார்”

மஞ்சு செய்வதறியாமல் ஒரு ‘திரு திரு’ முழியோடு நிற்க, ரமேஷ் கைக்கு பக்கோடா பாத்திரம் இடப்பெயர்ச்சி ஆகிறது.

உற்சாகமாக இரு கைகளையும் இறுக்கமாக பிடித்தபடி எதிர்பார்ப்பாக ஆண்ட்டி பார்த்திருக்க, ஒரு பக்கோடாவை எடுத்து வாயில் போடுகிறான். மெல்ல அதை மென்று முழுங்கிய பின் அடுத்ததும் உள்ளே போகிறது.

மஞ்சு திகைப்பாய் பார்த்திருக்க, மேலும் சில பல பக்கோடாக்கள் கபளீகரம் செய்யப்பட்டு சற்றே இடைவெளி விட்டு மூச்சு வீட்டுக் கொள்கிறான்.

“எப்படி சார் இருக்கு. போட்டோ எல்லாம் எடுத்து வெச்சிருக்கேன். நல்லா இருந்தா, Facebook’ல போட்டோவோட போஸ்ட் போட்டுடுவேன்”

“அமர்க்களமா இருக்கு. கேட்கணுமா உங்க கை மணம்? வெளுத்து வாங்கிட்டீங்க”

“தாங்க்ஸ் சார், தாங்க்ஸ்”, வாயெல்லாம் பல்லாக ‘பரம் வீர் சக்ரா’ பட்டம் வாங்கினது போல பக்கத்துக்கு வீட்டு ஆண்ட்டி கிளம்பி சென்றார்.

மஞ்சுவின் விஜயசாந்தி அவதாரத்தில் இருந்து தப்பிக்க, சட்டென குரலை குழைத்து “இல்லம்மா, அவங்க அத்தனை ஆசையா கொண்டு வந்து கொடுக்கும் போது சாப்பிட மாட்டேன்னு சொன்னா அவங்க வருத்தப்படுவாங்க இல்லையா? வயசுல பெரியவங்க வேற!”

“என்னவோ செய்ங்க! நான் சொன்னா கேட்கவா போறீங்க?”

**************

அடுத்த நான்கைந்து நாட்களுக்கு பிறகு

“மஞ்சு எப்படி இருக்கே? உன்னையும் ரமேஷையும் பார்த்து ரொம்ப நாளேச்சுன்னு கிளம்பி வந்தேன்”, என்றபடி வந்தார் காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து ரமேஷின் அத்தை.

“வாங்க அத்தை வாங்க வாங்க”, மஞ்சு உற்சாகமாகவே வரவேற்றாள். யாருக்கும் தொந்தரவு தராத, மகா சாதுவான இந்த புக்ககத்து உறவினரை மஞ்சுவிற்கு மிகவும் பிடிக்கும்,.

பிள்ளைகளின் படிப்பு, உடல் நலம், குடும்பத்தில் வேறு சில உறவினர்களின் விவரங்கள் என்று பேச்சு சுவாரஸ்யமாக செல்ல, ரமேஷ் அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு திரும்புகிறான்.

அத்தையை பார்த்ததும் ரமேஷும் ஆர்வத்தோடு பேச ஆரம்பிக்க, மஞ்சு அவர்களுக்கு சாப்பிட எடுத்து வர சமையல் அறைக்கு நகர்கிறாள்.

“மஞ்சு, காபி மட்டும் போடு போதும். அங்க இன்னிக்கு சீம்பால் கிடைச்சது. சீம்பால் இட்லி செஞ்சேன். அப்படியே திரட்டுப்பால் கிளறிட்டு வந்திருக்கேன். அங்க கூடையில் வெச்சிருக்கேன் பாரு”

“அத்தை, நீங்க கிளறின திரட்டுப்பாலா? சீம்பால் இட்லி? ஹையோ! சாப்பிட்டு எத்தனை நாள் ஆச்சு? எனக்கு வாயில எச்சில் ஊறுது! எங்க இருக்கு? இந்த கூடையா? மஞ்சு! ஒரு தட்டும் ஸ்பூனும் எடுத்துட்டு வா”, ஆர்வத்தில் ரமேஷ் பத்து வயது பையனை போல குதிக்க,

ஏதாவது கேட்டால், ஆசையாக செய்து கொண்டு வந்த அத்தையை ஏமாற்றக் கூடாது என்று பதில் வரும் என்று தெரியும்…. அது என்னவோ உண்மை தான். மஞ்சுவிற்கும் அத்தையை மனம் புண்படுத்தும் எண்ணம் இல்லை.

ஆனால், எத்தனை நாள் தன்னிடம் பிரியாணி வேண்டாம், பால் பாயசம் வேண்டாம், பஜ்ஜி வேண்டாம், பணியாரம் வேண்டாம் என்று அலட்டிக் கொண்டிருந்தவன். இப்போது மட்டும் லபக் லபக் என்று முழுங்குவதை பாரேன்.

மஞ்சுவினுள் எரிமலை கொதித்து கொந்தளித்து குபுக் குபுக் என்று கரை புரண்டோடியது.

மனைவியின் முகத்தை பார்த்தே அவள் மனதை படித்தவன் போல ரமேஷ், “அத்தை, ஆக்சுவலா நான் டயட்டிங் பண்ணி வெயிட் குறைக்கணும்னு தான் பிளான் பண்ணறேன். ஆனா, இந்த மாதிரி சூப்பரா செஞ்சு கொண்டு வந்து என் டயட்டிங் பிளானை எல்லாம் காத்தோட பறக்க வெச்சுட்டீங்க. உங்க கை லாவகம் லாவகம் தான். ம்ம்ம்ம்ம்…… ஆகா! இந்த இட்லி எல்லாம் எத்தனை சாஃப்டா இருக்கு!”, ஒரு மெகா சைஸ் ஐஸ் கட்டியை அத்தையின் தலையில் வைக்க,

அத்தைக்கோ புளகாங்கிதம் அதிகமாகி கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டு விட்டது. ஒன்றும் சொல்ல முடியாத நிலையில் நறநறவென பல்லைக் கடித்தபடி காபி போட மஞ்சு சமையல் அறைக்குள் செல்கிறாள்.

நான்கு நாட்கள் கழித்து அத்தை கிளம்பியதும் மீண்டும், “நாலு நாள்’ல மூணு கிலோ வெயிட் போட்டிருக்கேன் மஞ்சு. குறைக்கும் போது கிராம் கணக்குல கொஞ்சம் கொஞ்சமா தான் குறையுது, ஆனா, போடும் போது மட்டும் படபடன்னு ஏறிடுது…. அடடடா! சே, எத்தனை கஷ்டப்பட்டு குறைச்சேன்…. இனிமே தேங்காய், தயிர், தோசை இதுக்கெல்லாமும் தடா போடணும் போல இருக்கே. காலையில வெறும் காபி போதும். டிபன் எல்லாம் வேண்டாம். தொப்பை வந்துடும் போல இருக்கே”, என்ற ரீதியில் புலம்பல்கள் வரும் என்றும் தெரியும்.

*********************

இல்லற இம்சைகள் இருபத்துநான்கு – 3. உருகுமோ உள்ளம்

 

3.  உருகுமோ உள்ளம்

 

ஆயிற்று, இன்றோடு நானும் என் மனைவியும் பேசிக்கொண்டு நான்கு நாட்கள் ஆகிறது. பார்த்துக் கொண்டும் நான்கு நாட்கள் ஆகிறது. ஆபீஸ்’இல் ஆடிட்டிங்கிற்காக திருவனந்தபுரம் வந்தும் நான்கு நாட்கள் ஆகிறது. கிளம்பி வந்த அன்று இரவு ஹோட்டல் ரூமில் செக்-இன் செய்த பிறகு “வந்து விட்டேன்” என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பியதோடு சரி. அதற்கு அவளிடமிருந்து பதிலும் இல்லை.

செய்தியை அவள் படித்ததின் அடையாளமாக ப்ளூ டிக் வந்தது….. அவ்வளவே! யோசித்து பார்த்தால் எதற்கு சண்டை என்றும் ஞாபகம் இல்லை, யார் யாரை அதிகம் காயப்படுத்தினோம் என்றும் ஞாபகம் இல்லை.

அனால், அவளிடமிருந்து எந்த விதமான பதிலும் இல்லை என்கிற ஏமாற்றமே நெஞ்சை அறுத்தது. சே! அதென்ன அவளுக்கு அத்தனை வறட்டு கௌரவம்? ரொம்பத்தான் திமிர்! எப்படி இருக்கேன், சாப்பிட்டேனா? ஹோட்டல் வசதியாக இருக்கா என்று நாலு வார்த்தை கேட்டால் குறைந்த போய்விடுவாள்?

கொஞ்சம் அழகாகவும் நிறைய சாமர்த்தியமாகவும் இருந்தால் இந்த மாதிரி திமிரும் எக்கச்சக்கமாக இருக்கும் போல இருக்கு.

ஏனோ, நோக்குமிடமெல்லாம் நீக்கமற நிறைந்து என் பத்மாவே தென்பட்டாள் . கிளம்பும் முன்னால் பையன் வாங்கி வரச்சொன்ன நேந்திரங்காய் சிப்ஸ் வாங்கப் போனால் கையோடு அவளுக்கு பிடிக்குமே என்று பலாப்பழ சிப்ஸும் சேர்த்து நான் வாங்கவில்லையா? அதேபோல, அவளுக்கு கொஞ்சம் கூடவா என் நினைவு வரவில்லை?

பெட்டியில் அடியில் மடிப்பு கலையாமல் அடுக்கி வைத்திருந்த எலுமிச்சை மஞ்சள் நிற கேரளா காட்டன் புடவையை ஒரு முறை நீவி விட்டேன். பிள்ளைகளுக்கு உடைகள் வாங்கப் போனபோது அதற்கும் முன்னால் பத்மாவுக்கு தான் முதலில் வாங்கினேன். என்னவோ அவளது உருண்டை முகத்திற்கும் சுருட்டை முடிக்கும் இந்த உடையின் நிறம் அவளுக்கு பொருந்திவரும் போல தோன்றியது.

அதிகம் யோசிக்காமல் வெட்கத்தை விட்டு வீட்டு அவளது மொபைலுக்கு போன் செய்தேன். சுவிட்ச் ஆப் என்று வந்தது. ப்ச்! எரிச்சலாக வந்தது! அறிவே இல்ல இவளுக்கு! எப்போ பாரு போன் சார்ஜ் முழுக்க தீருற வரைக்கும் சார்ஜுக்கு போடறதே கிடையாது. எத்தனை தடவை சொல்லியாச்சு. இருக்கட்டும் இப்போ ஊருக்கு போனதும் நல்லா மனசுல பதியறாப்போல நறுக்குன்னு சொல்லிடணும்!

வேகமாக லேண்ட்லைனுக்கு கூப்பிட்டேன். பதினோரு வயது மகன் தான் எடுத்தான். “அப்பா, கிளம்பிட்டீங்களா? அம்மா சொல்லிட்டிருந்தாங்க, இன்னிக்கி நீங்க வந்துடுவீங்க, அதுக்குள்ள….” சட்டென அவனது உரையாடல் தடைப்பட்டது ஒரு “டேய்! அறிவுகெட்டவனே!” என்ற அதட்டலுடன், பதினைந்து வயது மகள்.

“ஹாய் அப்பா, சீக்கிரம் வாங்க”, என்று கொஞ்சலுடன் முடித்துக் கொண்டாள். என்னவாக இருக்கும் என்ற குறுகுறுப்பு ஒரு பக்கமும், அம்மாவை கூப்பிடு என்று சொல்லவந்ததும் அந்தரத்தில் தொங்க லைனை கட் செய்திருந்தாள்.

பெருமூச்சோடு பெட்டியை மூடி ஏர்போர்ட்டுக்கு புறப்பட்டேன்

ஒருவழியாக மும்பை ட்ராபிக்கில் நீந்தி வீடு வந்து சேர்ந்த போது பத்து மணியை தாண்டி இருந்தது.

பத்து மணிக்கும் வீடு ஜெகஜோதியாக விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருக்க பிள்ளைகள் ஓடி வந்து கதவை திறந்தனர். சற்று உள்ளே தள்ளி ஆவலாக பார்த்தபடி…. பத்மா தான்! சற்று இதமாக இருந்தது.

ஆனாலும் முகத்தை இறுக்கமாகவே வைத்துக் கொண்டேன். கொஞ்சம் தழைத்து போனாலும் ஓவரா அலட்டிப்பா என்று சாக்கு சொல்லிக் கொண்டேன். களைப்பாக இருப்பது போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டு பெட்டி, பையை உள்ளே வைத்து விட்டு ஷூவைக் கழற்றி விட்டு நிமிர, அப்போது தான் கவனித்தேன் – உள்ளே என் அம்மா சோபாவில் அமர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்த சுந்தர காண்டம் புத்தகத்தை கீழே வைத்து விட்டு “வா வா, என்ன இவ்வளவு நேரம்?” என்று புன்னகையோடு விசாரித்தார்.

ஆச்சரியத்தோடு, “அம்மா! நீங்க எப்போ வந்தீங்க?”, என்று கேட்க, “பாட்டி வந்து நாலு நாள் ஆச்சு”, பிள்ளை செல்வங்கள் எடுத்துக் கொடுத்தனர்.

என்ன விஷயம் என்று பூடகமாக கேட்க எண்ணி பத்மாவை தேடினால் அவள் என் பையை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றிருந்தாள். “என்னம்மா ஆச்சு? உடம்புக்கு ஒண்ணுமில்லையே? தெரிஞ்சிருந்தா நான் ட்ரிப்பை கான்சல் பண்ணிட்டு வந்திருப்பேனே! ஏ பத்மா, ஏன் ஒரு விஷயமும் சொல்லலை? போன் பண்ணி சொல்லறதுக்கென்ன?”, சரமாரியாக நான் பொரியத் தொடங்க,

“அடடா! எனக்கு ஒண்ணுமில்லப்பா. நீயும் ஊருல இல்ல. பிள்ளைகளும் ஸ்கூலுக்கு போய்ட்டா போரடிக்குதுன்னு பத்மா தான் கூப்பிட்டா. எனக்கென்ன செம்பூரும் ஒண்ணு தான் நவி மும்பையும் ஒண்ணுதான். அதான் கிளம்பி வந்துட்டேன்”

சட்டென விஷயம் புரிந்தது. திரும்பி வந்தும் ஒரு வேளை சண்டையை நான் தொடர்ந்திருந்தாலோ பேசாமல் இருந்திருந்தாலோ என்னை சமாளிக்கவே அம்மாவை வரவழைத்திருக்கிறாள். அம்மா முன்னால் என்னால் இவளை ஒண்ணும் சொல்ல முடியாதே! சண்டை போட முடியாது! பேசாமல் இருக்க முடியாது!

சரியான கைகாரி! நானோ அவளோ இருவரில் யார் மன்னிப்பு கேட்பது அல்லது யார் தவறு செய்தது என்ற வாக்கு வாதமே இல்லாமல், சண்டையையும் முடித்து வைத்து சுமூகமான பேச்சுக்கு வழி செய்துவிட்டாள்.

திரும்பிப் பார்த்தேன். அப்பாவி புன்னகையுடன், “கை கால் கழுவிகிட்டு வாங்க. சாப்பிடலாம்”, என்று இதமாக அழைத்தாள் பத்மா. அம்மா உடனே, “ஆமாம் ஆமாம், சீக்கிரம் சாப்பிட போ. நீ வந்தப்புறம் உன்னோடு சாப்பிடணும்னு பத்மாவும் இன்னும் சாப்பிடாம உட்கார்ந்திருக்கா”, பரிவோடு சொன்னார்.

என்ன தான் செய்ய என் கைகாரியோடு! ஒவ்வொரு முறையும் சண்டையானாலும் சரி சாமர்த்தியமாக அதை தீர்த்துவைப்பதானாலும் சரி, அவள் ஸ்டைலே ஸ்டைல் தான்.

வழக்கம் போல என்னால் கோபத்தை தேக்கி வைக்க முடியவில்லை… விரிந்த புன்னகையோடு உள்ளே சென்றேன்…..

இல்லற இம்சைகள் இருபத்துநான்கு – 2. ஃப்ளு சீசன்

2. ஃப்ளு சீசன்

மாலை ஏழுமணி, ஒருவெள்ளிக் கிழமை

கணவன் வேலையில் இருந்து திரும்புகிறான்

கணவன்:- மைத்தி! மைத்தி! காபி எடுத்துட்டு வா! இன்னிக்கி ஆபீஸ்ல வேலை கொன்னுட்டாங்க. மீட்டிங் மீட்டிங்ன்னு கழுத்தறுத்துட்டாங்க!

மனைவி:- …………………

கணவன்:- ஷப்பா! முடியலடா சாமி! ஏய் மைத்தி! மைதிலி! அட, ஏழு மணிக்கு ஏன் இழுத்து போத்திட்டு படுத்திருக்கே?

மனைவி:- ம்ம்ம்ம்…..முடியலை….. த… தலை….பாரமா இருக்கு….

கணவன்:- (பதைபதைப்புடன்) அடடா…..உடம்பு சரியில்லையா? மாத்திரை போட்டியா?என்ன பண்ணுது? டாக்டர்கிட்ட போகலாம் வா….

மனைவி:- அதெல்லாம் வேண்டாம். படுத்து எழுந்தால் சரியாகிடும். பிள்ளைங்க ஸ்கூல்’ல இருந்து வந்து ஒண்ணும் சாப்பிடாம உக்காந்துருக்காங்க. ஏதாவது சாப்பிடக் கொடுங்க… (நீளமாக பேசி முடித்த ஆயாசத்தில் மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்)

கணவன்:- சரி சரி நான் பாத்துக்கறேன். நீ தூங்கு

ஒரு மணி நேரம் கழித்து வந்து மனைவியை எழுப்புகிறான்

கணவன்:- மைத்தி!எழுந்திரு! சாப்பிட வா!

மனைவி:- ரொம்ப தேங்க்ஸ்ங்க! வந்ததும் வராததுமா உங்களுக்குத் தான் நிறைய வேலை. சாதம் வெச்சு ரசம் வெச்சீங்களா?

(எழுந்து சாப்பிடும் அறைக்கு வருகிறாள்)

மனைவி:- என்னது வெங்காயம் பூண்டு வாசனை வருது?

கணவன்:- பிள்ளைங்க ரெண்டு பேரும் ஹோட்டல்க்கு போயி சாப்பிடலாம்னு சொன்னாங்க. சரின்னு ஹோட்டல்’ல போயி சாப்பிட்டிட்டு உனக்கும் பார்சல் வாங்கிட்டு வந்துட்டேன்.

என்னங்க இது? ஜுரத்தோட இருக்கும் போது பூரியும் உருளைக் கிழங்குமா?

உனக்கு பிடிக்கும்ன்னு வாங்கிட்டு வந்தேண்டா!

மைதிலி:- ~@#$%^&* ~@#$%^&* விண்டோஸ்சின்அனைத்து குறியீடுகளும் கண் முன்னால் பறக்க தலையில் கை வைத்து அமர்ந்து விட்டாள்.

**********************

சனிக்கிழமை காலை

அப்பா பூஸ்ட் வேணும்!அப்பா பசிக்குது!

என்னங்க, பசங்களை குளிச்சு விட்டுடுங்களேன்!

காலை ஏழு மணி முதல் பதினோரு மணி வரை இத்தனைக்கும் ஈடு கொடுத்தவன், அதற்குப் பிறகு ஓய்ந்து விட்டான்.

“மைத்தி கண்ணா!முடியலடா. தயிர் சாதம் சாப்பிட்டுக்கலாமா?”

ஞாயிறு காலை

“அப்பா! அப்பா பூஸ்ட் வேணும்! அப்பா பசிக்குது!”

“என்னங்க!”

………………

“என்னங்க”

“ம்ம்ம்ம்ம்…….ம்ம்ம்ம்ம்ஆஆஆ………..ஸ்ஸ்ஸாஆஆஆ……. “சிலுக்கு ஸ்மிதா போல வித விதமாக சப்தங்கள் எழுப்பிய படி பக்கத்தில் படுத்திருந்த கணவனை கவலையோடு பார்த்தாள்மைதிலி.

“என்னாச்சுங்க உங்களுக்கு?”

“முடியலை மைதிலி!உடம்பெல்லாம் விண் விண்ணுன்னு வலிக்குது!முதுகு வலி வேற!”

“அச்சச்சோ …… சரி சரி படுங்க. நான் பசங்களை பார்க்கறேன்”, கைகளால் தலையை தாங்கிய படி குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு வெளியேறியவளை கணவனின் குரல் தடுத்தது.

“அப்படியே எனக்கும் கொஞ்சம் காபி வேணும். நீ உடம்பு வலிக்கு ஒரு கஷாயம் போட்டுக் கொடுப்பியே, அதுவும் கொஞ்சம் போடும்மா!ஆஅஆஅ ….. முடியலையே முதுகு வலி”, முனகிக் கொண்டிருந்தான்…..இரண்டு நாட்கள் சில பல மணி நேரங்கள் வேலை செய்தவன் ….

மைத்தி, ப்ளீஸ் அப்படியே கொஞ்சம் ஹாட் வாட்டர் பாட்டிலும் போட்டு கொடேன்… நீ போகும் போது ரூம் கதவை சாத்திட்டு போ மைத்தி, இல்லேன்னா, பசங்க சத்தம் போட்டு எழுப்பிடறாங்க

மைத்தி, நேத்து ரெண்டு பேரும் எப்படி படுத்தி எடுத்துட்டாங்க தெரியுமா?சீரா மிளகு ரசம் வெச்சு குடும்மா, சூப் மாதிரி குடிக்கணும் போல இருக்கு….

மைதிலி:- ~@#$%^&* ~@#$%^&* மீண்டும் அதே விண்டோஸ்சின் அனைத்து குறியீடுகளும் பளீர் பளீர்என பிளோரோசென்ட் கலரில் கண் முன்னால் பறக்க தலையில் கை வைத்து அமர்ந்துவிட்டாள்.

இல்லற இம்சைகள் இருபத்துநான்கு – 1. பேச்சுத்துணை!

  இந்தத் தலைப்பை தந்து உதவி செய்த என் கணவருக்கு என் முதல் நன்றிகள்! இதில் வரும் விஷயங்களை ஹாஸ்யமாகவே எடுத்துக்கொண்டு விவாதத்தில் இறங்காமல் ஜாலியாக படிக்கப் போகும் உங்களுக்கு என் அடுத்த நன்றிகள்!! 1. பேச்சுத்துணை! ஹனிமூன் மயக்கத்தில் கணவன்:- அபி கண்ணா! ஏதாவது பேசேன்! ஏன் ஒண்ணுமே பேசாம வர்றே? லாங் ட்ரைவ் போகும் போது பேசிட்டே போனா தான் ஜாலியா இருக்கும்டா! மனைவி:- ………………………. கணவன்:- ப்ளீஸ், பேசுடா கண்ணு! மனைவி:- ……………………. […]

 

இந்தத் தலைப்பை தந்து உதவி செய்த என் கணவருக்கு என் முதல் நன்றிகள்! இதில் வரும் விஷயங்களை ஹாஸ்யமாகவே எடுத்துக்கொண்டு விவாதத்தில் இறங்காமல் ஜாலியாக படிக்கப் போகும் உங்களுக்கு என் அடுத்த நன்றிகள்!!

1. பேச்சுத்துணை!

ஹனிமூன் மயக்கத்தில் கணவன்:- அபி கண்ணா! ஏதாவது பேசேன்! ஏன் ஒண்ணுமே பேசாம வர்றே? லாங் ட்ரைவ் போகும் போது பேசிட்டே போனா தான் ஜாலியா இருக்கும்டா!

மனைவி:- ……………………….

கணவன்:- ப்ளீஸ், பேசுடா கண்ணு!

மனைவி:- …………………….

***************

கணவன்:- அபி செல்லம்! நேத்து சினிமா பார்த்தோமே, அதை பத்தி என்ன நினைக்கறே?

மனைவி:- ………………….

கணவன்:- நல்ல படம் இல்ல?

மனைவி:- ஆமா, நல்லா இருந்துதுங்க!

கணவன்:- ஆனா, நிஜத்துல இது போல எல்லாம் நடக்காது….

மனைவி:- ஆமாம்மா…..

கணவன்:- இதெல்லாம் சினிமாக்கு தான் லாயக்கு

மனைவி:- நானும் அதைத்தாங்க நினைச்சேன்

****************

சில பல வருடங்களும் சில பல மாதங்களும் சென்ற பிறகு

கணவன்:- அபிராமி! அபிராமி!! அம்மா தாயே அங்காள பரமேஸ்வரி!!!

மனைவி:- (சிடுசிடுப்புடன்) அடடடா!! வந்துட்டு தானேங்க இருக்கேன்! கூப்பிட்ட உடனே ஓடி வர்றதுக்கு எனக்கு என்ன பதினெட்டு வயசா ஆகுது?
அட தெய்வமே! வராந்தாவில் உக்காந்துட்டு எட்டு ஊருக்கு கேக்கற மாதிரி இப்படி ஏலம் போடறீங்களே! நம்ம மானம் மரியாதை எல்லாம் காத்துல பறந்தாச்சு!
எங்க வீட்டுல எல்லாம் சத்தம் போட்டே பேச மாட்டாங்க. எங்க அம்மா கிட்ட ஏதாவது விஷயம் சொல்லணும்ணா எங்க அப்பா பக்கத்துல வந்து மெதுவா சொல்லுவாங்க. அதுவும் அம்மா என்ன மூடுல இருக்காங்கன்னு பார்த்து இதமா பதமா எடுத்து சொல்லுவாங்க. இப்படியா மேல் கூரை இடிஞ்சு கீழ விழுகிற மாதிரி கத்துவாங்க?

சரி, சரி, என்ன விஷயம்னு சீக்கிரம் சொல்லுங்க. எனக்கு தலைக்கு மேல வேலை இருக்கு. உங்களோட நின்னு சரசமா பேசிட்டிருக்க முடியாது.

கணவன்:- திகைத்து போய் வாயை திறந்து மூடி சத்தம் எழாமல் “ஆ” என்று பார்த்த படி நிற்கிறான்.

மனைவி:- என்ன விஷயம்னு சொல்லறாரான்னு பாரு! கூப்பிடும்போது மட்டும் பட்டணம் கொள்ளை போகிறாப்போல அலற வேண்டியது.

நாம அடிச்சு புடிச்சு ஓடி வந்தா, ஒண்ணுமே பேசாம நிக்கறது!
அந்த பாழா போற போன்ல என்ன தான் இருக்கோ! எப்போ பாரு அதையே நோண்டிக்கிட்டு இருக்கீங்களே! அலுக்கவே அலுக்காதா?

என்ன தான் இருக்கோ இந்த facebook, வாட்சாப் எல்லாத்துலயும். ஓயாம வெட்டி பேச்சு, ஊர் உலகத்துல இருக்கறவங்க பத்தி எல்லாம் அரட்டை கச்சேரி! உங்க பிரெண்ட்ஸ் யாருக்கும் சனி ஞாயிறுல வேலை வெட்டியே கிடையாதா?

கணவன்:- ………………

மனைவி:- எதுக்கு கூப்பிட்டீங்கன்னு தான் சொல்லுங்களேன்!

கணவன்:- ஒண்ணுமில்லம்மா, போன வாரம் அந்த சினிமாக்கு போகணும்னு சொன்னியே, அது நல்லா இருக்குன்னு பேப்பர்ல ரெவியூ போட்டிருக்கான், போகலாமான்னு கேக்க தான் கூப்பிட்டேன். நெட்’ல போய் பார்த்துட்டேன், இன்னிக்கி ஈவினிங் ஷோக்கு டிக்கட் இருக்கு. புக் பண்ணட்டுமான்னு கேட்கத்தான் கூப்பிட்டேன்.

மனைவி:- இதை மொதல்லையே சொல்லறதுக்கென்ன? என் பிரென்ட் விமலா என்னை ஸ்லோகம் கிளாசுக்கு போலாமான்னு கேட்டா. நானும் பஜனை மண்டலிக்கு இன்னிக்கு சாயந்திரம் அவளோட வரேன்னு சொல்லி இருக்கேன். நாம இன்னொரு நாள் சினிமாக்கு போய்க்கலாம்.

கணவன்:- ஏம்மா, க்ளாஸ் பத்தி சும்மா விசாரிக்கத் தானே போகணும். அதை இன்னொரு நாள் போய்க்கோயேன். இல்லாட்டி உன் பிரெண்டையே விசாரிச்சிட்டு வர சொல்ல கூடாதா? இன்னிக்கு சினிமாக்கு டிக்கட் வேற இருக்கு. நாம இரண்டு பேரும் போயிட்டு அப்படியே வெளிய சாப்பிட்டுட்டு வந்துடலாமே.

மனைவி:- அதென்ன, எனக்கு வெளிய போகிற வேலையை மட்டும் நான் ஒத்திப் போடணும்? நீங்க உங்க பிளானை மாத்திக்க மாட்டீங்களா? இதோ பாருங்க முடிவா சொல்லிட்டேன், இன்னிக்கு எனக்கு பஜனை மண்டலிக்கு தான் போகணும். ஆமா!

கணவன்:- (மனதிற்குள்) ஏண்டி, நானா சினிமாக்கு போகணும்னு ஒத்தை காலில் நின்னேன்? அப்பறம், பாக்கலைன்னு மட்டும் ஒரு பாடு புலம்புவே! அதையும் நான் தான் கேட்டுக்கணும். உனக்கு பாக்கணும்னு டைம் கிடைக்கற வரை அது தியேட்டர்ல இருந்து எடுக்காம ஒட்டிக்கிட்டு இருப்பானா?

(வாய் விட்டு) சரிம்மா, உன்னிஷ்டம்!

தலைப்பு மட்டும் தான் கணவர் கொடுத்தது. மற்றதெல்லாம் என் சொந்த கற்பனை!